Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Αγωνίζομαι άρα υπάρχω

του Λευτέρη Μιχ Καρχιμάκη

Σε περιόδους κρίσης, τα αυταρχικά καθεστώτα, οι αστυνομοκρατούμενες κοινωνίες επιδιώκουν την ταύτιση με την "αρετή" , αυτοαναγορεύονται σε ένα είδους θεό, αυθεντία της ηθικής, του σωστού και του λάθους. Για όσους διαφωνούν, όλα αποπνέουν έγκλημα, η ενημέρωση, οι τοίχοι, το ανθρώπινο πρόσωπο και ο θεός σπεύδει να τους τιμωρήσει, να στήσει ικριώματα, να αποδώσει ¨δικαιοσύνη¨.

Σε αυτές τις καταστάσεις προτιμώ να δώσω μια μάχη που ποτέ δεν κερδίζεται από το άτομο μεμονωμένα αλλά που πάντα πρέπει να δίνεται. Προτιμώ να είμαι ο διάβολος που θα επαναστατήσει και θα απομακρυνθεί όσο πιο μακρυά μπορεί από τον επιθετικό και ανάξιο θεό, αυτός που θα καταδικάζει ρητά την θεϊκή βία. Προτιμώ να καταγραφώ ως το "σκότος" σε μία ταραγμένη εποχή όπου οι έννοιες αντιστρέφονται, γνωρίζοντας ότι διάλεξα το μονοπάτι αυτό, επειδή το "καλό" είναι πλέον μια διεστραμμένη λέξη που χρησιμοποιήται από τον θεό για να δικαιολογήσει τις ανάξιες πράξεις του.

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Ο Περίπατος του Γιάννη

του Λευτέρη Μιχ. Καρχιμάκη

Ο Γιάννης έβγαλε τα γυαλιά του και έκλεισε το βιβλίο που διάβαζε στο ημίφως που του χάριζε η μικρή επιτραπέζια λάμπα του γραφείου του. Κοίταξε γύρω του για να δει τους 4 τοίχους του δωματίου που θα νοίκιαζε όσο καιρό σπούδαζε στην πρωτεύουσα. Είχε έρθει από την επαρχία βλέπετε  !

Τα μόνα έπιπλα και συνάμα πολυτέλεια που είχε ήταν ένα παλιό, μονό κρεβάτι που όποτε καθόταν έτριζε, ένα εξίσου παλιό γραφείο με τσίγκινο σκελετό και μια "σχολική" καρέκλα. Εντοιχισμένη υπήρχε μια κουζίνα και ένα ψυγείο. Σηκώθηκε να ξεμουδιάσει λίγο από το κρύο που τον περόνιαζε. Δεν είχε ανάψει καλοριφέρ, ο χειμώνας μόλις είχε αρχίσει και το όποιο πετρέλαιο αγόραζε, θα το χρειαζόταν αργότερα.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Να τελειώνει η πλάκα με τα πανεπιστήμια !

του Λευτέρη Μιχ Καρχιμάκη
(ΛευΚα)

Είμαι πρωτοετής φοιτητής νομικής ή τουλάχιστον εν δυνάμει καθώς δεν έχω καταφέρει να εγγραφώ ακόμα. Το Πανεπιστήμιο μου είναι κλειστό και πράγματι νιώθω όμηρος ! Ωστόσο σας το δηλώνω σε όλους τους τόνους ότι δεν νιώθω όμηρος ούτε των συμφοιτητών μου, ούτε των διοικητικών νιώθω όμηρος της τρόικα και της κυβέρνησης.

Κατανοείτε λοιπόν, μετά την πλύση εγκεφάλου των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, και των τηλεπερσόνων σε ομηρία ποια ήταν η αντίδραση σε ένα μέρος του κοινωνικού μου περίγυρου, όταν τους είπα αυτό και ότι στηρίζω εν πολλοίς τον αγώνα τον διοικητικών. Με μία μικρή δόση υπερβολής θα έλεγα πως τα πρόσωπα τους γέμισαν φρίκη και με ρώτησαν ένα τεράστιο "γιατί". Το ίδιο γιατί που θα ρώταγε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αν άκουγε από τον οποιοδήποτε αυτή την δήλωση. Το γιατί είναι απλό απαντώ τόσο στην οικογένεια μου, όσο και σε αυτούς που ζητούν να ανοίξουν άνευ όρων τα πανεπιστήμια.

Πρώτα, πρώτα διότι η δική μου κοινωνική συνείδηση και οι αρχές με τις οποίες με μπόλιασε η ίδια η οικογένεια μου, δεν μου επιτρέπουν να μπώ στο πανεπιστήμιο μου επί πτωμάτων. Mάλιστα νομίζω ότι δεν θα έπρεπε να επιτρέπει η ίδια η έννοια της παιδείας που διάφοροι ευαγγελίζονται να αναπαράγει αυτού του είδους τα ένστικτα κοινωνικού ατομικισμού αλλά ως γνωστόν στην κυβέρνηση ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Ο δεκάλογος του φόβου...

του Λευτέρη Μιχ. Καρχιμάκη (ΛευΚα)

Μετά από καιρό θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις μου μαζί σας, γιατί φοβάμαι....

Φοβάμαι, για τις αποφάσεις, που παίρνονται εν ονόματι μου αλλά ερήμην μου...

Φοβάμαι, μήπως μέσα στην σύγχυση της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας, τα πιστεύω μου συγχέονται με αυτά που οι άλλοι θέλουν να πιστέψω..

Φοβάμαι, ότι όσο και αν παλέψω, η πάλη μου ενάντια στα κακώς κείμενα θα παρουσιασθεί ως success story αυτών που τα δημιούργησαν...

Φοβάμαι, γιατί όσο βροντοφωνάζω την αντίθεση μου τόσο περισσότεροι έρχονται να καπηλευτούν τον αγώνα μου...

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Μόνο ο εξανθρωπισμός της δημοκρατίας θα τσακίσει την ΧΑ !

του Λευτέρη Μιχ. Καρχιμάκη (ΛευΚα)

Όλοι μας λίγο πολύ, από μικρή ηλικία γαλουχηθήκαμε με την ψευδαίσθηση ότι η δημοκρατία στην Ευρώπη αποτελεί ένα, εδώ και αιώνες βαθιά ριζωμένο πολιτικό σύστημα.

Ωστόσο η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική,η Ευρώπη στον εικοστό αιώνα δεν ήταν η φυσική πατρίδα της ελευθερίας και της δημοκρατίας αλλά μάλλον ένα εφιαλτικό εργαστήρι κοινωνικού, ιδεολογικού και πολιτικού πειραματισμού. Μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, για περίπου δύο χιλιετίες τo κυρίαρχο πολίτευμα ήταν αυτό της βασιλείας. Το πείραμα της δημοκρατίας το οποίο διαδέχθηκε την πτώση των αυτοκρατοριών και των μοναρχιών κατά την περίοδο του μεσοπολέμου απέτυχε παταγωδώς καθώς μέχρι το ξέσπασμα του β' παγκοσμίου πολέμου είχε ανατραπεί από το χιτλερισμό τον φασισμό και τις κατά τόπους δικτατορίες. Τότε όπως και τώρα, όλοι μιλούσαν για κρίση- ακόμα και για συντριβή της δημοκρατίας. Τότε η εξάπλωση του απολυταρχικού αυτού ρεύματος βασίστηκε στην απειρία του ευρωπαϊκού λαού απέναντι σε τέτοια νοσηρά φαινόμενα αλλά και στην αδυναμία της νεογέννητης δημοκρατίας να εμπνεύσει στους πολίτες ένα αίσθημα ασφάλειας, ένα όραμα για ένα καλύτερο μέλλον.